Blitz | Kliko dhe Informohu

 Lajmi Fundit

Ti je frymëzimi im…

Ti je frymëzimi im…
April 13
12:05 2017

Nga Kozeta Kurti

Nëna? Babai? Motra? Vëllai? Jo, ata nuk janë frymëzimi im! Ata janë vetë jeta ime; as më zgjodhën, as i zgjodha, por unë vdes për ata edhe kur nuk biem dakord, edhe kur diskutimet tona nuk janë aq poetike e prozaike, sepse unë e di që vetëm atyre u dhemb koka po aq sa mua kur e përplas me forcë pas murit. E di unë sa shumë i lëndoj kur them: E di vetë, mos bëj sikur i di të gjitha etj.!

I dashuri? Jo, nuk është ai frymëzimi im, por dashuria, jo ajo që më tregon, as ajo që më përshkruan me fjalë (pse, kush je ti që përshkruan ndjesinë me fjalë?), por ajo që ndiej unë, që më bën mua një njeri me ngjyra festash. Mbrëmë qëndrova gjatë me një shoqe të vjetër, e cila më tha: “Kozeta, nuk ka njerëz të mirë dhe të këqij, por njerëz me ngjyra. Provo të pyesësh fëmijën e një vrasësi serial se ç’thotë për babanë e tij? Për ty është krimineli, për atë është heroi, si çdo baba për fëmijën e tij”.

Frymëzimi im je ti që je katërmbëdhjetë a pesëmbëdhjetë vjeç dhe ndihmon nënën tënde të lajë shkallët e pallatit ku jetoj unë, mban kovat e rënda me ujë, mbledh plehrat e qelbura të fqinjëve të mi, që nuk i mbajnë mbeturinat në ballkonet a banjat e tyre, për t’i çuar nesër në kosh, por i lënë jashtë, duke ndërsyer qen, mace e minj që livadhisin të lirë, në kërkim të ushqimit të ditës. Dhe përveç ndyrësive të shtëpive tona, së bashku me nënën tënde, duhet të lash edhe jashtëqitjet e kafshëve të rrugës, se unë dhe fqinjët e tjerë po ju paguajmë për këtë. Po paguajmë një mijë lekë në muaj… edhe për pompën e ujit, edhe për ashensorin, edhe për llambat e shkallëve që digjen, edhe për bojën e mureve, edhe për ju që pastroni pisllëqet tona, dy herë në ditë. Ç’dreq mbetet për ju nga aq pak? Mbeturina, qindarka, por shumë më dinjitoze se mbeturinat tona të peshkut, mishit, shisheve të mbaruara të parfumeve, këpucëve demode…

Dhe unë të adhuroj ty kur falënderon me kokën lart, sa herë që kujdesem t’i mbaj këmbët në krahë e të mos shkel aty ku sapo pastroni ju. Të adhuroj që nuk shoh turp në sytë e ty, përkundrazi, më çarmatos me forcën tënde për ta konsideruar këtë gjë kaq normale, midis anormaliteteve ku ne jetojmë, ku moshatarët e tu bëjnë dhe pastaj shantazhojnë njëri-tjetrin me foto nudo, me video… Disa prej tyre më dalin përpara me shtiza e mjete të mprehta që m’i mbështesin në gjoks e më kërkojnë portofolin, celularin… Unë ua jap, pastaj i takoj, aty ku isha javën e kaluar, në burgun e të miturve në Kavajë (e urrej fjalën “burg”, sidomos për moshatarët e tu, por kështu më duket sikur i “ndëshkoj” pse nuk janë si ty). Ti lan shkallët me nënën tënde dhe ajo në mbrëmje të thotë: Gjumë të ëmbël! Kurse ata nuk kanë përballë gruan e dhembshur që i ka lindur, por ca policë të ftohtë, që veshur me uniforma, duken të gjithë njëlloj.

Frymëzimi im je ti që shkon në shkollë, që nxë dhe ke rezultate të shkëlqyera, por nuk je ai apo ajo me syzet me xhama të trashë, që vetëm e zë gjumi me libër në dorë, por je edhe ai e ajo që luan futboll, që organizon ekskursione, ai që nuk nxjerr jargë nga goja për kofshët e dekoltenë e zbuluar të njërës aty,  por ai që shkrihet nga kënaqësia po të “përplaset” me shikimin e asaj që po e vështron fshehurazi. Dua të jem si ty që, edhe pse e di që kjo është kohë maskaradash e maskarenjsh, nuk tërhiqesh, sepse ti do të investosh që kjo kohë maskaradash, në mos mbaroftë për ty, të paktën të mbarojë për fëmijën tënd, për nipin tënd…

Frymëzimi im je ti që nuk zgjedh të më bësh për vete duke më shpënë në restorantet e kateve të fundit me xhama, por zgjedh të ulësh kryet e të kërrusësh kurrizin për të shkulur një lule nga toka e për të ma dhënë në një rrugë ku nuk pipëtin askush…

Nuk po them se nuk më pëlqejnë fasadat shumëkatëshe prej xhami, por frymëzimi im është një gjest i vogël, jo një gjigant prej tullash, hekuri, betoni a xhami.

Frymëzimi im je ti që në vend që të këpusësh llastikun e t’i dhurosh para dikujt që këndon në mes të një turme njerëzish të ekzaltuar e të pirë, vetëm që të përmendë emrin tim, zgjedh të më këndosh në vesh ti vetë. Unë ndiej frymën tënde dhe jo duhmën e alkoolit të dhjetëra njerëzve që jetojnë në epokën e llastikut. Këtë melodi nuk e dëgjon askush, përveçse unë…

Frymëzimi im je ti që erdhe nga asgjëja, që nuk ishe djali a vajza e prindërve me emër të përveçëm, që u përballe me urinë, me pagjumësinë, me ankthin, me pasigurinë, me të ftohtin, me mallin, që u rrëzove, u gjakose, u shërove, u rrëzove prapë, por nuk u dorëzove asnjëherë…

Sot je bërë i madh, por ti në vend që ta bërtasësh këtë e t’i biesh gjoksit fort, në fakt je më i përulur e mirënjohës…

Del përballë studentëve dhe u thua: Të dashur kolegë…

Del përpara pacientëve dhe ndihesh zot kur ata të puthin duart, jo atëherë kur të fusin fshehurazi në xhep kartëmonedhat e lagura me djersë, lot dhe gjak…

Del përpara vartësve të tu dhe u thua: Pa ju, unë jam asgjë…

Mirë se erdhe në këtë  kohë që nuk njeh parime, që varros për së gjalli vlerat, që zhduk dhe burgos pasionet…!

Ti me siguri ke larë shkallët bashkë me nënën kohë më parë, njësoj si ky fqinji im sot.

Me siguri ajo shoqja që më foli për një lule që e ruan midis faqeve të librit për ty e paska pasur fjalën. Edhe një tjetër që më shpjegoi se i tingëllon në vesh një zë i veçantë, të cilin do ta dallonte mes mijërash, për ty e paska pasur fjalën…

Ky pedagogu qenke ti… edhe ky mjeku ti qenke!

Prandaj ti je frymëzimi im. Nëse ty nuk të hëngri gjallë koha e maskarenjve në gjueti shtrigash, paska ende shpresë.

Ti je frymëzimi im. Të lutem, “mos vdis”! Ti mund të jetosh tek unë, te secili prej nesh…

Unë… ne…  vetëm duhet të të bëjmë vend!

/Blitz.al/

Shperndaje