Blitz | Kliko dhe Informohu

 Lajmi Fundit
February 03
09:59 2017

 

Nga Kozeta Kurti

Ndërsa rrëmoja sot në bibliotekën time për të gjetur disa tituj që vajza e dajës duhet t’i lexojë në këtë vit mature, m’u shfaq para syve një bllok i vjetër me shënimet e mia gjatë kohës së viteve të gjimnazit. Një bllok si ky dikur ishte notebook-u i gjimnazistëve të mesit të viteve ’90-të,  ku në vend të shënimeve të sotme me tekste këngësh mediokre, orare takimesh me burra barkmëdhenj, sponsorizues të zgjatimit të leshit të kokës, të botoksit dhe të atij acidit me emër të vështirë, unë paskam mbajtur shënime kryeveprash botërore. Ja për shembull, nga “Xha Gorio” i Balzakut paskam shkëputur ndërmjet të tjerash: “Ka një dashuri që nuk rrëfehet aspak përpara njerëzve dhe kjo është dashuria pa shpresë, kur ajo frymëzon jetën; dashuria e sakrificave, dashuria e vetëmohimit, dashuria që fisnikëron të gjitha veprimet me mendimin se do të arrijmë në një përsosje ideale”. E paskam lexuar në vitin e trishtë 1997 dhe edhe tani, pas njëzet vjetësh, unë e kam të thjeshtë ta asocioj këtë libër dhe çdo titull tjetër me adoleshencën time. Në 1997-n,unë nuk kisha celular, se me siguri përshkrime si të lartpërmendurat do të kishin qenë patjetër mesazhe për atë që plantonikisht më kishte marrë zemrën apo që po bëja çmos për t’ia rrëmbyer unë. Jam kurioze të di ç’lloj mesazhesh këmbehen sot midis të rinjve e të rejave (nuk po them se nuk gjenden më të fundmit e romantikëve, por unë nuk flas për rastet e përjashtuara, por për fenomenin).

Çfarë ka ndryshuar kaq shumë në njëzet vjet midis meje, asokohe gjashtëmbëdhjetë vjeç, kur “ai” më fshiu me dorë një buzëkuq thuajse të padukshëm duke më thënë “ti je e bukur vetë” dhe një vajze që e ndesha verën e vitit të kaluar në bar-taracën e një hoteli të njohur në Tiranë, e cila më tha: “Duhet të tërheq pak këto (duke treguar pjesën e poshtme të syve), të ndreq pak këto (duke treguar buzët)” dhe të gjithën këtë e shoqëroi me fjalinë bombë: “Ej, Kozi. Vajta njëzet e një vjeç unë! Shoqet e mia i kanë bërë me kohë e me vakt këto”.  Për një sekondë m’u duk vetja e pashpresë. Për pak muaj unë mbushja tridhjetë e pesë.

Çfarë ka ndryshuar kaq shumë në njëzet vjet, midis meje, asokohe gjashtëmbëdhjetë vjeç, kur për t’i bërë përshtypje “atij” mësova përmendësh çdo baladë; torturoja veten në një magnetofon të tmerrshëm me një boks e një vend kasete, ku i nxora jashtë përdorimit butonat “play” dhe “stop”, sepse dëgjoja me vesh e shkruaja me dorë te blloku-thesar (se asokohe nuk kishte lyrics.com që të gjeje tekstin e këngës së preferuar me një komandë të vetme) dhe asaj gjashtëmbëdhjetëvjeçares së sotme, që e merr e ëma për dore, bashkë me një foto të një personazhi të njohur dhe shkon te kirurgia estetike për t’i thënë: “Kështu e dua vajzën, sepse kështu ma duan burrat”?  S’ka problem se është ende e parritur mirë, s’ka problem se është minorene dhe për të tilla gjëra duhet të vendosë vetë ajo, kur t’i vijë koha.

Çfarë ka ndryshuar kaq shumë, jo domosdoshmërisht në njëzet vjet, por edhe në më pak akoma, midis meje që nuk kishte rëndësi se ku po rrija, por me kë po rrija, nuk kishte rëndësi se ku po puthesha, por me kë po puthesha; nuk kishte rëndësi se si dukesha, por se si ndihesha, nuk kishte rëndësi nëse do të paguante dikush apo unë, apo secili të vetat, por kishte rëndësi koha cilësore, biseda dhe dikujt në ditët e sotme që nuk mund të veshë dot dy herë të njëjtën gjë, sepse duket si “pabuks/e”, e bën telefonin “silent” dhe e mban në xhep nëse ai nuk është i tipit të fundit, në vend që të “humbasë” kohë me detin e perëndimin,  me muzikën apo gjendjen, nxiton të shpërndajë në rrjete sociale pjatanca  me krudo e shishe “don perignon” me fishekzjarrë dhe xixa që në pjesën më të madhe të rasteve as nuk di ta hajë, as nuk di ta pijë? Për t’u kthyer të nesërmen në boshllëkun dhe zymtësinë se ajo që hëngri e piu shkoi në një vrimëz të zezë, entuziazmi për fustanin nëse nuk do të përfundojë sot, do ndodhë me siguri nesër dhe mbi të gjitha me vete ka shijen e një përqafimi që do doemos ta harrojë  dhe s’ka kompromis në botë që ta bëjë të dëshirueshëm. Nuk dua të keqkuptohem! Nuk paragjykoj diferencat në moshë apo në statuse sociale apo civile, por mungesën e natyrshmërisë, prej së cilës këto marrëdhënie udhëhiqen. Nëse do të ishte dashuri, dashuria kërkon sakrificë; nëse do të ishte respekt, respekti nuk blihet me xhevahire. Ndryshe nga unë, që kam dhjetëra albume me foto të stampuara që mund t’i shoh në çdo kohë e mund t’ia tregoj kujtdo në çdo kohë, në ditët e sotme në Cancun e gjetkë  shkohet vetëm… Janë gjithmonë vetëm në plazh, gjithmonë vetëm në qendra tregtare, sepse çmimi që duhet të paguajnë për këto udhëtime është shumë i shtrenjtë, më i shtrenjtë se çdo çmim i shprehur në para. Paguajnë me lirinë e tyre!

Çfarë ka ndryshuar kaq shumë në thuajse njëzet vjet, kur unë asokohe lexoja “Tre shokë” të Remarkut dhe më dukej vetja si Patris Holman (pa fatin e saj të keq) kur së bashku me tre shokët e mi të jetës reale patëm qejf të provonim rumin, sepse te “Tre shokët” kishim lexuar që “rumi është qumështi i ushtarëve” dhe atyre të rinjve e të rejave të ditëve të sotme që s’mund ta kuptojnë dot qejfin pa të paktën një shishe rum ose çdo pije tjetër, në një tryezë “vip area”, që s’ka asnjë ndryshim nga “area” tjetër, përveçse mund të të shohin shtatë njerëz më shumë?

Çfarë ka ndryshuar kaq shumë në thuajse njëzet vjet me familjet tona, kur unë asokohe, gjashtëmbëdhjetë vjeç, punoja dhe merrja një rrogë të vockël, të cilën e ndaja me familjen time dhe nëna ime vinte re çdo gjë të re tek unë (sikur edhe një karficë flokësh, zakon që i ka mbetur ende; nuk i shkonte ndër mend që unë mund të mos kisha ngrënë tri ditë rresht dy byreqet e zakonshme për të blerë atë karficën) dhe familjeve të sotme, të cilat nuk habiten kur fëmijët e tyre vijnë në shtëpi me telefona mijëra euroshe (nuk flas për rastet kur ua kanë blerë vetë)?

Si quhen ata dhe ato që këmbejnë trupin e tyre në këmbim të të mirave materiale?

Përse ata dhe ato që rrinë në rrugicat pas 15-katëshit quhen punonjëse seksi, shihen shtrembër për pesëqind apo një mijë lekëshin që paguhen për zanatin e tyre,  mbi të gjitha edhe sepse në vendin tonë nuk është legjitim dhe këta të tjerët, që paguhen më shumë, por gjithsesi në këmbim të të njëjtave asete, quhen të dashurat dhe të dashurit ose më keq akoma: të pavarur ekonomikisht?

Çdo njeri është i lirë të veprojë si të dojë me veten dhe i imi nuk është gjykim, sidomos jo paragjykim, por thjesht një reflektim i ngjashëm me atë të shumë njerëzve të tjerë; ama nëse unë nuk ju pyes, nuk ju vë në pozitë të vështirë, nuk ju ngacmoj, a është e mundur të mos vetofroheni duke më thënë se ishit në Spanjë për kërkim shkencor dhe e shfrytëzuat edhe për pak shopping, sepse përveç të tjerash kishte dalë edhe koleksioni i ri i “Lui vitonit”.

Unë e di mirë që ju s’keni hapur kurrë një gazetë në jetën tuaj e jo më të bëni kërkime shkencore; unë e di mirë që juve nuk ju ka thënë askush “punë e mbarë” e jo më të mundeni të blini koleksionin e ri të “Guçit”. A është e mundur të mos më vini në pozitë të vështirë përballë vëllait tim, motrës sime, nipit tim, mbesës sime, fëmijës tim që mezi po ua mbush mendjen të bëhen mjekë, ekonomistë, juristë, veterinerë, profesionistë e zanatçinj të mirë? Si t’ua mbush mendjen të lodhen tetë a dhjetë orë në ditë, kur ata ju kanë përballë dhe e shohin me sytë e tyre që qenka më e thjeshtë se kaq të jetosh dhe të jetosh mirë?

Misioni im për të promovuar dashurinë, respektin, mirënjohjen, lirinë, eksperiencat bëhet i pamundur me ju nëpër këmbë.  Sot mund të qeshni ju me mua, por nesër kur silikoni t’ju jetë varur deri në mes, kur botoksi dhe ai acidi me emër të vështirë t’ju jetë lëshuar e ju të jeni bërë si larg qofti, kur të jeni tridhjetë a dyzet vjeç, pa asnjë të mirë përreth, pa asnjë njohje të vyer (sepse keni jetuar gjatë në koracë), por të detyruar t’ia nisni nga zeroja, do të qesh unë me ju.

Atëherë unë do të kem kujtime plot, bllokun tim të gjimnazit, dashurinë që kam dhënë e kam marrë, lirinë për të cilën jam lodhur, eksperiencat e jetuara hapur, miqtë që ua kam hapur telefonin kurdo që i kanë rënë, sepse nuk kam pasur kurrë frikë nga padroni që ka blerë dinjitetin tim… Ju as Cancun-in nuk do ta kujtoni dot, as “Guçin”, sepse edhe atëherë ishit të zënë t’ua tregonit të tjerëve përpara se ta shijonit vetë.

 

Komento
Shperndaje